เสียดาย คนตายไม่ได้เล่า 10 : ตัวตายตัวแทน



นี่จะเป็นเรื่องสุดท้ายที่เล่านะคะ...

ส่วนเรื่องทำแท้ง...ไม่สามารถเขียนออกมาเป็นเรื่องเล่าได้...

เพราะว่าเป็นเรื่องราวที่มีคนอื่นเกี่ยวข้อง...

และไม่อยากให้คนนั้นต้องได้รับความเสียหายค่ะ...


------------

เรื่องของตัวตายตัวแทนที่หลิวเล่า...อาจจะไม่เหมือนคนอื่น
หรืออาจจะไม่มีใครเคยได้ยินมา
จริงๆ หลิวก็ไม่รู้ว่าจะเรียกว่าตัวแทนตัวตายได้มั้ย


เอาเป็นว่าเรื่องนี้เกิดขึ้นตอนหลิวอายุ 15 

มีหลายๆครั้ง ที่คนจะบอกว่า หลิวเป็นคนดวงแข็งมาก
 เกิดวันเสาร์ เดือนสิงหา ปีมะเส็ง

พูดตรงๆ ตั้งแต่เกิดมาหลิวไม่เคยประสบอุบัติเหตุอะไรแรงๆเลยค่ะ
หัวแตกยังไม่เคยเลย
เวลาจะไปไหน มักจะมีเหตุการณ์มา...ให้ไม่ได้ไปตลอด..

แต่ก็มีคนทักเหมือนกันว่า จะมีบางช่วงที่จะมีปัญหาจริงๆ 
คือตอนอายุ 15 และเบญจเพศ

ตอนนั้น หลิวจำได้ว่ามีทั้งพระและหมอดูที่ทักเรื่องนี้
แนะนำให้ไปนุ่งขาวห่มขาว ช่วงนั้น

แต่ไม่ค่อยเชื่อค่ะ...
เลยอยู่ปกติ

จนวันหนึ่ง จำได้เลย คืนวันเกิดพอดี...
หลิวฝันค่ะ
ฝันว่ามีผู้หญิงคนหนึ่งมาหาที่หน้าบ้าน...
แล้วชวนออกไปข้างนอก บอกว่าจะพาไปเที่ยว
มีงานวัด

เราก็เดินตามไปค่ะ เพราะอยากไปเที่ยว
แถวบ้านหลิวจะค่อนข้างเงียบ
เพราะอยู่นอกเมือง...
รอบข้างจะเป็นทุ่งนา และมีคลอง 
รอบข้างจะเป็นที่ดินเปล่าๆ เพราะตอนนั้นยังไม่มีใครมาซื้อที่แถวนี้ค่ะ
แต่จะมีหมู่บ้านตำรวจอยู่ข้างหลัง ติดกันเลย

หลิวก็เดินตามผู้หญิงคนนั้นไป ผู้หญิงคนนั้นไม่หันมามองเลยค่ะ
เดินผ่านที่ดินรกร้าง ที่ยังไม่มีบ้านไปจนถึงคลองเลย

แต่พอไปถึงที่ที่ผู้หญิงคนนั้นบอก
มันกลับไม่มีงานวัดค่ะ
เป็นที่ดินเปล่าๆ ที่ข้างหน้าเป็นคลองชลประทาน

ที่นี้หลิวเลยสงสัยค่ะ เลยไม่ตามไปใกล้ๆ
เค้าบอกว่าให้มาใกล้กว่านี้อีกหน่อย ...ซึ่งใกล้คลองมาก

แต่หลิวเป็นคนกลัวน้ำ เพราะเคยจมน้ำและว่ายน้ำไม่เป็น 
หลิวเลยไม่กล้าเข้าไปใกล้ค่ะ
พอไม่เข้าไป ผู้หญิงคนนั้นก็โกรธและขึ้นเสียง
พูดว่า บอกให้มาก็ไม่มา...

ซึ่งตอนนั้นหลิวคิดว่าไม่ใช่แล้ว เลยวิ่งหนีค่ะ
เค้าก็วิ่งตามมา บอกไม่ให้ไป เค้าจะจับเรา
 หลิววิ่งกลับไปที่บ้าน แต่ไม่มีใครได้ยิน ไม่มีใครช่วย
หลิวเลยวิ่งไปบ้านน้องหลังบ้านที่สนิทกันค่ะ

พอวิ่งไปถึง...ก็รีบตะโกนเรียกให้เค้าช่วย
แล้วก็มีเจ้าที่เป็นผู้หญิงคนหนึ่งสวยมาก ใส่ชุดขาวรีบมาพาเราไป
เขากอดหลิวไว้เลยค่ะ บอกว่าไม่ต้องกลัว ผีเข้าไม่ได้ 
เค้าเอาไปไม่ได้แล้ว พูดแบบนี้เลยค่ะ
แล้วบอกว่าเดี๋ยวจะให้คุณอาไปไล่ให้ ก็เห็นผู้ชายอีกคนหนึ่งค่ะ
เดินออกไปที่หน้าบ้าน ไปไล่ผีนั้น จนผีนั้นกลับไปค่ะ

แล้วเค้าก็พาเรามาส่งที่บ้าน

แล้วก็ตื่นนอนค่ะ เหงื่อเต็มตัวเลย...
ยอมรับเลยว่าตอนนั้นกลัวมาก ถ้าไม่มีเจ้าที่ที่ช่วยไม่รู้จะเป็นยังไง
เค้าจะเอาเราไปทำอะไร...
ความรู้สึกเหมือนกับไม่รอดแน่นอน จากสัญชาติญาณ

........

เพื่อความแน่ใจ วันต่อมาเลยไปแอบถามน้องเค้าค่ะ
ว่าเคยเห็นเจ้าที่มั้ย เป็นแบบไหน
น้องบอกแม่เค้าเคยเห็น แล้วเจ้าที่ที่แม่เค้าเล่า
ให้ฟังเป็นเหมือนกับเจ้าที่สองคนที่หลิวเจอเลยค่ะ
ทั้งๆที่หลิวไม่ได้เล่าอะไรให้เค้าฟังเลย

เลยรู้ว่าเรารอดมาได้เพราะเค้า

-----

หลังจากนั้นก็มีเหตุการณ์อีกหลายอย่างที่มีคนคอยช่วย

เพราะเคยมีครั้งหนึ่ง ยืนอยู่ใต้ต้นไม้ ช่วงหัวค่ำ
แล้วมองไปข้างหน้า เห็นผู้ชายใส่ชุดขาว 
โบกมือเหมือนกับว่า ให้เราขยับออกจากตรงนั้น
หลิวก็ขยับตาม แวบเดียวงูตกลงมาที่หลิวยืนอยู่เมื่อกี้เลยค่ะ

ถ้าไม่เดินหนีตามทางที่เค้าบอก คงตกใส่หลิวไปแล้ว

-------

หลิวเคยเอาเรื่องพวกนี้ไปถามพี่คนนึง
พี่เค้าบอกว่า จริงๆแล้ว เทวดา เจ้าที่ หรือวิญญาณที่มาช่วยเรา
เค้าจะช่วยได้ก็ต่อเมื่อเราไม่มีเคราระห์กรรมที่จะต้องเจอเหตุการณ์เหล่านั้น
แต่ถ้าหากว่าเรามีกรรมที่ต้องเจอ ไม่ว่าใครก็ช่วยไม่ได้ แม้แต่ตัวเราเองค่ะ







เสียดาย คนตายไม่ได้เล่า [ ภาคพิเศษ ] : ทำแท้ง



เสียดายคนตายไม่ได้เล่า ภาคพิเศษ

คือหลิวเอามาแต่งเล่น ๆ....
ถ้าจะพูดถึงเรื่องทำแท้ง...
ก็กลัวมันจะแรงไป และกระทบอะไรหลายๆอย่าง...
เลยเอามาแต่งเป็นเรื่องสั้นดีกว่าค่ะ...

หวังว่าจะได้รับความสนุกสนานนะคะ...
หลิวไม่เคยแต่งอะไรแนวนี้เลย....

ผิดพลาดยังไงของอภัยด้วยนะคะ 
+++++++++++

มันเป็นเรื่องราวของผู้หญิงคนหนึ่ง
นิชา...หญิงสาวธรรมดาคนหนึ่งดีใจมากเมื่อเธอได้พบรักกับธกร
ชายหนุ่มที่มีทั้งรูปและทรัพย์ จนทำให้ใครๆก็พากันอิจฉาเธอ

แม้ไม่คิดว่าเธอจะมีโอกาส
แต่สุดท้ายเธอก็ได้แต่งงานกับเขา

ในภาพที่สวยงามเหล่านั้น....
เธอไม่รู้เลยว่า...เธอกำลังก้าวเท้าเข้าไปเจอกับอะไร......


---------

ภายใต้เงามืด เด็กชายและเด็กหญิงคู่หนึ่งยืนมองนิชาอยู่เงียบๆ
เด็กทั้งสองแต่งตัวสกปรกมอมแมม
แม้แต่รองเท้าก็ไม่มีใส่
ร่างกายซีดและซูบผอม
ดวงตาลึกโหลอยู่บนใบหน้าหมองคล้ำ
ริมฝีปากซีดและแห้งผาก ไม่เคยมีแม้แต่รอยยิ้ม
เช่นเดียวกับสายตาที่เต็มไปด้วยความเคียดแค้น

และคำถามที่ติดอยุ่ในใจของพวกเขามานานแสนนาน
"ฆ่าพวกเขาทำไม"

------------ 

หลังจากแต่งงาน
นิชาก็ย้ายเข้ามาอยู่ในบ้านของธกร
ชีวิตของเธอกำลังจะไปได้ดี 
เพราะธกรก็มีการงานที่มั่นคง....และเธอเองก็เช่นกัน

ทั้งสองตั้งใจว่าจะมีลูกด้วยกัน เพราะพวกเขาต่างก็พร้อมแล้ว....
------------------
นิชาทำงานเป็นเลขานุการของอธิการบดีสถาบันการศึกษาแห่งหนึ่ง....
บางวันเธอจึงเลิกงานดึก
และต้องเดินเข้าที่จอดรถคนเดียว

....
วันนี้ก็เช่นกันที่นิชาต้องเลิกงานดึก
หญิงสาวหอมแฟ้มกระเป๋าเดินกลับไปที่รถญี่ปุ่นคันเล็กของเธอ
โดยไม่รู้เลยว่า มีเด็กสองคนกำลังรอคอยเธออยู่

หญิงสาวเดินเข้ามาเงียบๆ ท่ามกลางบรรยากาศที่วังเวง
เพราะทุกคนให้มหาวิทยาลัยกลับกันไปหมดแล้ว
ตึกอธิการบดีนั้นแยกจากคณะอื่นๆ...
และตั้งอยู่ท่ามกลางต้นไม้ใหญ่...
ปกตินิชาไม่ใช่คนกลัวความมืด แต่วันนี้เธอรู้สึกแปลกไป...
----
ในที่สุดเธอก็เดินมาถึงรถและเตรียมสตาร์ทรถของเธอ
ไฟหน้ารถที่ส่องสว่าง ทำให้เธอเห็นภาพเด็กสองคนนั่งยองๆอยู่ข้างหน้า
โดยหันหลังให้เธออยู่ และเหมือนไม่รู้เลยว่ามีไฟจากรถของเธอส่องไปที่พวกเข้าอยู่

เด็กสองคนใส่ชุดซอมซ่อและมาร่างกายที่ซูบผอม
ทั้งๆที่อากาศหนาว แต่พวกเข้าไม่มีแม้แต่รองเท้าจะใส่

-----
คงเป็นเด็กจรจัด
นิชาคิด
เธอไม่กล้าลงไป เพราะกลัวว่าอาจจะเป็นแก๊งค์เด็กอันธพาล
ไม่กล้าแม้แต่จะเปิดกระจก
สุดท้ายเธอจึงตัดสินใจ บีบแตรเพื่อให้เด็กทั้งสองได้ยินและรู้ตัว
--------
ตอนแรกเด็กทั้งสองไม่ขยับเขยื้อน....
พวกเขายังนิ่งอยู่สักพัก...ก่อนที่พวกเขาจะค่อยๆ หันมาอย่างช้าๆ
โดยไม่แม้แต่จะลุกขึ้นยืน หันมาทั้งๆที่ยังนั่งยองอยู่แบบนั้น
---------
เป็นไปไม่ได้!!!
มันผิดธรรมชาติ....สิ่งที่เด็กสองคนนั้นกำลังทำมันผิดธรรมชาติ

......แต่เด็กสองคนยังไม่หยุด....
พวกเขาหันมาพร้อมกับแสยะยิ้ม....
ใบหน้าขาวโพลน ดวงตาแดงก่ำไปด้วยเส้นเลือด
พวกเขาหัวเราะ

ทั้งๆที่อยู่ข้างนอกรถ
แต่เธอกลับได้ยินเสียงพวกเขาอย่างชัดเจน....
เพราะเสียงนั้นมันดังมาจากเครื่องเสียงในรถยนต์ของเธอเอง
-----
ไม่!!!
นิชาลนลาน...พร้อมกับพยายามที่จะปิดเครื่องเสียง...
แต่มันกลับปิดไม่ได้...
เด็กยังคงหัวเราะ...
และดังยิ่งกว่าเดิม....

-----------

ไป!!!
นิชาตะโกนไล่เสียงดัง...
เด็กทั้งสองค่อยๆลุกขึ้นยืน
ขาและแขนที่ผอมแห้งของพวกเขามีแต่รอยถลอก 
และเลือดแห้งเกรอะกรังเต็มไปหมด

เด็กผู้หญิงยื่นมือที่ผอมติดกระดูของเธอมาข้างหน้า
นิ้วเล็กๆชี้มาตรงหน้าของเธอ

เล็บแห้งเกรอะกรังยาวและแหลมคมเหมือนกับคนไม่เคยได้ตัดเล็บเลย
ส่วนเด็กผู้ชายค่อยๆ ย่อตัวลง...
และกระโดดขึ้นมาบนฝากระโปรงรถของเธอ

ปัง! ปัง!
 เด็กชายกระโดดอยู่เรื่อยๆ
-------

หยุดนะ!!
เด็กชายหยุดนิ่ง เมื่อได้ยินเสียงร้องห้าม
เขาค่อยๆ ย่อตัวลง.....
จากที่ยืนอยู่ค่อยๆก้มลงมาเรื่อยๆ

กางเกงขาดวิ่นเหมือนกับเสื้อผ้าของเขา
ทุกอย่างเผื้แนจนดูไม่ออกว่าเคยเป้นสีอะไรมาก่อน....

----

เด้กชายคุกเข้าลงบทฝากระโปรงรถ...
ใบหน้าของเขาก้มลงมาอยู่ตรงหน้าของนิชาพอ...

เด็กชายสแยะยิ้มจ้องมอง...

พร้อมกับดวงตาที่ขาวโพลน....


โปรดติดตามตอนต่อไป